गुलज़ार

हासणे माझे तसे गुलज़ार होते
रोखले अश्रु किती समजुतदार होते

साधले त्यांनी कितीही डाव माझे
जिंकणारे ही इथे हरणार होते

ना मला कळले जगाचे कायदे
जे दिले ते घेतले जाणार होते

कालच्या दंग्यात काही पेटलेले
माणसाच्या ते मतीचे जोहार होते

अर्थ शब्दांना जसे सोडून जावे
मागे तुझ्या, माझे तसे होणार होते

अव्यक्त

माझे कुणा म्हणु मी, सारे निघुन गेले
घेऊन चांदण्याला तारे निघुन गेले

खडकाळ भेटला ना दर्या तुला किनारा
ठेचाळणे तुझेही आता ठरून गेले

माझ्या भलेपणाचे सत्कार हे असे की
सारेच दोष माझ्या माथी करून गेले

उरले असे कितीसे आयुष्य सोबतीला
मी ही तयार आता सारे बघुन गेले

तू गूढ, ती म्हणाली, अव्यक्त तू कसा रे
नुकतेच लेखणीला सारे कळुन गेले

हे कसे

हे असे की श्वासही ना घ्यायचे
ठरवले, नाही पुन्हा भेटायचे

ठेवुया लक्षात आपण जन्मभर
वायदे होते कुठे विसरायचे?

पारव्यांनी बांधले घरटे नवे
वादळाला हे कसे समजायचे?

शब्द होई प्राण, ओठी कापरा
मी कधी काहीच ना बोलायचे

लावला चेहरा नवा, मी कोरडा
आसवा, नाही पुन्हा रे यायचे

बोललो मी जे नको ते नेमके
हे असे नेहमीच माझे व्हायचे

बंद कर हे काळजाला जाळणे
’आशु’ तुला कोणी किती सांगायचे?

मी

आसवांना सारखे बोलावतो मी
वेदना माझ्या पुन्हा ओलावतो मी

गेली निघुनी ती जशी आलीच नाही
हे असे आता मला समजावतो मी

बोललो मी, जा, तुझा कोणीच नाही
का पुन्हा आता तुला बोलावतो मी

हा पुन्हा मी घेतला हातात पेला
घेतल्या शपथा कशा, रागावतो मी

आठवांचा गंध या मातीस येतो
पावसांत जाणे अताशा टाळतो मी

बहरली आहे, कधीची, रातराणी
का अता जाईजुई गंधाळतो मी

फाटकी पाने किती गोळा करु
का पुन्हा आयुष्य माझे चाळतो मी

रुपगंधा

आता जरासे, गीत माझे, गुणगुणाया लागली
स्वप्नात माझ्या, ती स्वत:चे स्वप्न पहाया लागली

मोकळ्या केसांत वारा मोगरा गंधाळता
श्वासांतुनी ती रुपगंधा दर्‌वळाया लागली

कालच्या त्या आठवांचे काय मी आता करु
आता इथे माझ्यासवे ती जाणवाया लागली

वादळे दोन्ही मनांच्या अंतरी घोंगावली
मी तिला अन ती मलाही सावराया लागली

बाजार

झाकोळल्या घरात माझ्या अजुनही प्रकाश आहे
की तुझ्या तो आठवांचा अंधुकसा आभास आहे

बंधनांत कोणत्या मी बांधला गेलो असा
की मला तो बांधणारा तव श्वासांचा पाश आहे

आरश्या समोर मी अन्‌ आरसा वेडात आहे
वेळी-अवेळी आरश्याला पाहण्याचा छंद आहे

दिल्या घेतल्या शपथांना शब्दांचा आधार आहे
की कुणी हा मांडलेला शब्दांचा बाजार आहे

हुंदके

चांदण्यांच्या पावलांनी तू अता येऊ नको
स्वप्न माझे चंद्रमोळी तू अता येऊ नको

कालच्या स्वप्नास माझ्या राहु दे आहे तसे
स्वप्नवेडया धुंद रात्री जाग तू देऊ नको

चंचला तू, पावसाच्या आर्ततेला साथ तू
आसवांच्या सागराला आग तू देऊ नको

जा जगाला सांग मी आहे कसा वेडाखुळा
होतीस तू माझी कधी हे मात्र तू सांगु नको

राहिले मागे जरासे जीवघेणे हुंदके
राख झाल्या आसवांना हासणे मागु नको

दिवाळी

हरएक पाहतो मी स्वप्नातली दिवाळी
सत्यात काय पाहु आहेच रात्र काळी

होतीस रातराणी तू गंधधुंद रात्री
वाटे धुके असावे गंधाळले सकाळी

मी एकटा असावे बोलु नये कुणाशी
सांगु कशी कुणाला, माझी व्यथा निराळी

कोठेतरी मिळावा माझ्या मना विसावा
मारू नयेत हाका आता कुणी अवेळी